Medisch directeur Mascha Kamphuis neemt afscheid vanwege hersenletsel

‘Ik moet opnieuw op zoek naar mijn geluk’

NAH. Oftewel: niet aangeboren hersenletsel. Dat is waar Mascha Kamphuis mee dealt sinds er anderhalf jaar geleden een goedaardige hersentumor bij haar werd geconstateerd. Na de operatie – die een dag na de diagnose volgde – kan zij, door meerdere restverschijnselen, haar functie als medisch directeur van het LECK niet meer uitvoeren. Daarom neemt ze ‘in stapjes’ afscheid. We stellen haar nog een aantal laatste vragen.

Hoe neem je afscheid van het LECK?
‘Het liefst had ik een groots en meeslepend afscheid gehad, maar een knalfeest trek ik gezien mijn conditie gewoon niet. Daarom neem ik afscheid in stapjes; iedere keer een onderdeeltje, zoals de brief die ik naar mijn collega’s stuurde. Met heel veel verdriet, dat wel. Het is zo’n fijne club mensen met een geweldige missie; dat ga ik enorm missen. Tegelijkertijd weet ik dat er weer wat nieuws op mijn pad komt. Het is uitproberen: wat kan ik? Wellicht kan ik als ervaringsdeskundige coach aan de slag, want een kort gesprek voeren gaat prima. Maar of dat wat voor me is en of ik het volhoud? Geen idee. Vroeger kon ik hard werken, had ik reserves als het te druk werd, maar als ik nu te ver ga, is het gelijk BAM! Dan lukt niets me nog. Maar ik ben niet het type om achter de geraniums te zitten. Mijn uitlaadklep? Ik huil veel, ik schrijf graag en ik post mijn ervaringen op Twitter. Het helpt me om mijn verhaal te delen. Een klein berichtje terug of een duimpje ontvangen is al geweldig. Daarnaast helpt het me om te bedenken hoe ik iets wél kan. Creatief zijn. Een wekker zetten als ik met iemand ga lunchen; een uur en een kwartier en geen minuut langer. Het is grenzen stellen en uitproberen. Ik besef nu dat ik altijd mijn hart heb kunnen volgen, ook op werkgebied, ook bij het LECK. En nu is het zoeken waar mijn hart ligt met al mijn beperkingen. Dat is lastig. Mijn geluk werd altijd grotendeels bepaald door de vrijheid en keuzevrijheid die ik had. Die vrijheid is nu weg. Ik moet leren leven met drempels, opnieuw op zoek naar mijn geluk. Ik streef nergens meer naar; alles wat me lukt zie ik als een cadeautje. Sinds een paar dagen kan ik weer eten zonder me snel te verslikken. Dat is mooi; er zit dus nog progressie in. Ziek zijn geeft extra diepte aan je leven. Er is me veel afgenomen, maar mijn geluksmomenten – zoals het drinken van een lekkere kop thee – zijn tien keer zo mooi als vóór mijn ziekte.’

Hoe kijk je terug op jouw jaren bij het LECK? Is er een moment dat je vooral is bijgebleven?
‘Ik begon in oktober 2018 bij het LECK, zo’n vier jaar na de oprichting. Er werd geweldig werk gedaan, maar er was wat meer fundament nodig. Ik werkte als jeugdarts en dit was een fantastische kans om me volledig toe te leggen op het thema kindermishandeling – een thema waar ik in mijn werk altijd mee bezig ben geweest. Zo was ik betrokken bij meerdere richtlijnen en scholing op dit gebied. In mijn functie bij het LECK kwamen veel dingen die ik leuk vind samen: beleidsmatig denken, kwaliteit, financiën, communicatie, samenwerking, netwerken en onderzoek doen. Het was voor mij een tijd vol mogelijkheden en de ruimte om initiatief te nemen. Zo heb ik onze communicatie geprofessionaliseerd, kwaliteitstoetsen en scholing voortgezet, collega’s aan elkaar verbonden en een wetenschapscommissie ingesteld – uiteraard met de inzet van LECK collegae. Hiermee heb ik ook echt iets kunnen betekenen voor het LECK. Mijn grote stimulans? De kinderen waar we het voor doen. Hen heb ik altijd voor ogen gehouden; zij verdienen volwassenen die voor ze opkomen. Maar ook de medewerkers van het LECK hebben me altijd enorm gestimuleerd; de passie waarmee zij hun werk doen is enorm. Ik heb echt bewondering voor deze professionals die met hart en ziel met hun vak bezig zijn. Wat me het meest is bijgebleven, zijn de gesprekken met andere professionals, bijvoorbeeld huisartsen. Iedereen die ik over het LECK vertelde, zei: wat mooi en wat belangrijk! Gesprekken die misschien wel ooit het verschil maken in het leven van een kind.’

Wat was jouw grootste uitdaging bij het LECK?
‘Het LECK zichtbaar maken onder professionals, oftewel: de artsen die met kinderen werken en hulp kunnen vragen als ze een vermoeden hebben van kindermishandeling. Het liefst zou ik het LECK bij iedereen in het hoofd willen stoppen. Een kaartje in de hersenen planten, zodat iedereen weet dat we bestaan en hoe we kunnen helpen in de strijd tegen kindermishandeling. Want er is in die strijd nog genoeg te doen. Ook een uitdaging vond ik het om alle LECK-medewerkers te verbinden. Het zijn professionals vanuit verschillende organisaties, zoals ziekenhuizen en het NFI. Mensen die zó ontzettend veel te doen hebben, die zó ontzettend druk zijn met het leveren van zorg. Tja, hoe krijg je die in één team onder de LECK-paraplu bij elkaar? En als dat dan lukt, is dat geweldig.’

Wat wens je het LECK toe?
‘Ik wens niet zozeer het LECK iets toe, maar wel kinderen die slachtoffer zijn van kindermishandeling: dat de professionals die bij hen betrokken zijn het LECK kennen en er gebruik van maken. Samen met hen kunnen we echt het verschil maken in het leven van zo’n kind. Ik vind dat iedere arts meer over kindermishandeling zou moeten weten. Ter vergelijking: iedere arts weet wat diabetes is. Dat leer je op de opleiding. Maar niet iedere arts weet hoe kindermishandeling te signaleren en vervolgens wat te doen. Daar is wat mij betreft onvoldoende aandacht voor tijdens de opleiding. Een uurtje college over dit onderwerp is niet genoeg; artsen in opleiding zouden langdurig over dit onderwerp onderwezen moeten worden. Dat kan zo ontzettend veel leed voorkomen. Het liefst zou ik iedere arts in opleiding een stage bij het LECK laten doen. Opdat ze altijd weten dat kindermishandeling een mogelijke verklaring is voor de klachten die een kind laat zien.’

 

Luistertip van Mascha
De podcastserie KopCast. Gepresenteerd door Casper van Koppenhagen, revalidatiearts in het Erasmus MC, sportarts np en auteur. KopCast gaat over hoe je een gelukkige dokter kunt zijn.

 

15 aug ’22